هنوز ای پدرجان تنت بر زمین است            میان سـقـیـفـه سخـن اینچنین است
که از قـومِ ما رهبرِ مسلمین است            نه از خـانـۀ وحـی رهـبر گـزیـنیم

که خـود، جـانـشـینِ پیـمبر گزینیم

ببین چیست، بعد از تو مزد رسالت            ز خودکامگان منحرف شد خلافت
رهـا شـد ولایت، رهـا شد امـامت            ز خـط نـفـاق اینچـنین شیطنت شد
بجـای عـدالـت، عـیان سلطنت شد

پس از تو ز عصمت نمانده نشانی            ز قـرآن و عـتـرت نـمـانده نشانی
ز احـکـامِ دیـنـت نـمـانـده نـشـانی            بـه دل‌هــای امـت نـمـانـده تـرحـم
بـه لـب‌هـای زهـرا نـمـانـده تـبـسم

نه در غـم، خـدا را تـوکـل نـمایـند            نه فـرمـانِ مـا را تـحـمـل نـمـایـند
به تـخـریب و آتـش تـوسـل نمایند            بـبـین چـادر خـاکی‌اَم را پدر جان
نگـاهی، دلِ شـاکـی‌اَم را پـدرجان

فـراق تو از سـیـنـه آتـش فـشـانـده            غمی سخت بر جـانِ زهرا نشانده
عـلـی را به خـانـه‌نـشـیـنی کشانده            چه داغِ عـظـیمی به زهـرا رسیده
چه ارثِ غـریـبی به مـولا رسـیده

نه تنهـا به کـوچه به من راه بستند            که حرمت ز ناموس حیدر شکستند
همه عهد و پیمان پس از تو گسستند            در خــانـۀ تـو بـه آتــش کـشـیـدنـد
به رخسار زهرای تو خش کشیدند

فـدک را ز دسـتـانِ زهـرا ربودند            رهِ دشـمـنی را به سـیـلی گـشودند
هـجـومِ بـدی بر حـریـمـت نمودند            ز روی تـنِ خـسـتـه‌ام رد شـدند و
تـمـاشـاچـیـان نـیـز مـرتـد شدند و

نه مانـده سـلامت دگر روی زهرا            نه دنده، نه سینه، نه پهلـوی زهرا
نه در عـافـیت مانده بازوی زهـرا            چگـویـم که بـارم زمـین مـاند بابا
که ثـلـثی ز نـسـلم چـنـین ماند بابا

تو را خواندم آن‌دم به قلب غـمینی            علی را بخواندم به صوت حزینی
زدم نـالـه از درد، فـضـه خـذیـنی            بیا محـسـنـم را ز مـسـمار کـشـتند
ترا گـوئی آنان، دگر بار کـشـتـنـد

زدم دست و پا من اگر زیر این در            حسیـنم زنَد دست و پا زیر خنجـر
ز سـمِ سـتـوران شـود لِـه مـکـرر            سرِ او به نـیـزه، سوی شـام عازم
اسـیـری رود زیـنــبـم بـی‌مـحـارم